2 - فراغت در قرائت
بدن آسوده با مراعات بهداشت تن و روان به دست مىآيد ؛ اگر انسان مراعات قواعد بهداشت تن و روان را ننمايد ، در عبادت نشاط و حواس جمع نخواهد داشت و به خصوص موفق به قرائت و فهم واقعى قرآن نخواهد گشت .
3 - محل قرائت
محل قرائت قرآن هم بايد خالى از كششهاى مادى و شيطانى و غريزى باشد كه در ميان جمع اين كششها و عوامل ، امكان قرائت قرآن ، به نحوى كه حضرت او خواسته وجود ندارد ، جايى كه از هر گوشهء آن صدايى بلند و عاملى انسان را به سوى خود مىكشد ، جاى قرائت قرآن و به عبارت ديگر خواندن نماز نيست .
بهترين محل براى قرائت واقعى مساجد است ؛ بهترين مسجد نيز آن مسجدى است كه از زر و زيور و آرايشهاى فريبنده و جلب كنندهء حواس ، خالى است .
برخى از مساجد از نظر ساختمان برون و درون و زينت و آرايش و جمال و جلال ظاهر ، آدمى را به ياد ساختمانهاى مادىگرايان و اهل دنيا مىاندازد و در تمام وقتى كه انسان در نماز است ، به جاى ياد خدا ، به فكر آرايش و زيور محراب و در و ديوار و وضع مسجد است .
مسجد در زمان پيامبر بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله ، عبارت از يك زمين محصور بود و هيچگونه زر و زيور و آرايش در آن وجود نداشت .
در مسجدى كه پيامبر صلى الله عليه و آله بنا كرده بود ، جز ريگ بيابان فرش نداشت و جز آسمان براى آن سايبانى نبود .
در همان مسجد بود كه مردان و زنان بزرگى به جامعهء انسانيت تحويل داده شد