بودن اين كوكب و اين شهاب ثاقب شيطان از دسترسى به قارى قرآن و خوانندهء فاتحة الكتاب كه اصل نماز است محروم است و چنانچه بخواهد به نمازگزار ، جهت بر همزدن نماز او و خبرگيرى از حقيقت نماز و به هم زدن آن حقيقت ، نزديك شود ، خشوع قلب همچون شهاب ثاقب او را از نمازگزار و دسترسى به حقيقت نماز رجم مىنمايد ؛ به همين خاطر خداوند متعال در قرآن مجيد فرموده :
زمانى كه مشغول قرآن خواندن شدى از شيطان رانده شده به حضرت حق پناه ببر .
با توجه به حقايقى كه در اين چند سطر خوانديد ، معلوم مىشود كه استعاذه به زبان تنها نيست و پناهگاه و حصن حصين الهى فقط به گفتن « اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم » نيست بلكه اين پناه بايد پناه عملى باشد ، به اين معنى كه در وجود انسان ، بايد خلوص ، تواضع ، خشوع ، معرفت ، عشق ، توجه ، انكسار ، فقر و ذلت تجلى كند كه اين تجلى همان پناهگاه است و چون در اين سنگر قرار گرفت ، بدون شك دست شيطان از دسترسى به او مخصوصاً به وقت نماز كوتاه مىگردد . وقتى با زبان مىگويى پناه مىبرم به خداوند از شيطان رجيم ، اگر بخواهى گفتارت مساوق با حقيقت باشد ، بايد عملًا براى قرار گرفتن در پناهگاه حركت كرده و خويش را در حالاتى كه از دسترس شيطان بيرون است قرار دهى كه هر چه به خداى متعال نزديك شوى ، به همان نسبت شيطان از تو دور شده و فاصله مىگيرد .
اما اگر آراسته به آن واقعيتها نباشى ، پس از تكبيرة الاحرام هزاران بار هم بگويى : « اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم » ، اثرى نداشته و نماز و قرائتت از دستبرد او در امان نخواهد ماند .
آرى ، خداوند مهربان از باب لطف و عنايتى كه به انسان دارد وسايل هدايت و كمال را در هر جهت براى انسان فراهم آورده و او را براى دور كردن خطرات ، به خصوص از شؤون معنويش به انواع وسايل مجهز نموده است ، اين انسان است كه
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 299
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٩٩