آداب قرائت قرآن
قرائت ، كار ساده و آسانى نيست ، منظور از قرائت خواندن الفاظ و گذشتن نيست ، بلكه منظور از قرائت هماهنگ شدن با قرآن در مدار عمل و حركت است .
محدث خبير ، فيض كاشانى از غزالى نقل مىكند كه قارى قرآن در قرائت كتاب خدا ده حقيقت را بايد منظور داشته باشد :
1 - فهم اينكه با كلام كه روبروست و با نزول قرآن مجيد چه عنايت و لطفى به او شده ؟
2 - توجه به عظمت متكلم ، كه وجود مقدس او خالق تمام هستى است و هستى با همهء عظمتش در برابر او نقطهاى بيش نيست بلكه نقطه هم نيست .
3 - حضور قلب و ترك حديث نفس و توجه كامل به قرآن و مفاهيم بلند ملكوتى و آسمانى آن .
4 - تدبر در آيات و مو شكافى در كلمات حضرت دوست .
5 - تفهم واقعيات قرآن با عمق قلب و دل ، به خصوص احوال انبيا و صلحا و صديقين و مؤمنان و احوال معاندان و مستكبران و مكذبين .
6 - خالى كردن عقل و نفس و فهم و قلب از موانع فهم كتاب با عظمت دوست .
7 - تخصيص ، به اينكه به طور جدى تصور كند كه قرآن با تمام اوامر و نواهيش به خصوص او نازل شده و مقصودى جز او نبوده .
8 - تأثر ، و آن اثر گرفتن قلب او از واقعيتها و حقايقى است كه قرآن ناطق به آن است .
9 - ترقى ، و آن اين است كه قرآن را از زبان صاحب قرآن بشنود نه از جانب زبان و صوت خودش و حالش به وقت قرائت حال ابتهال و سؤال و تضرع باشد .