[ وَتَفَكَّرْ فى صَفاءِ الْماءِ وَرِقَّتِهِ وَطَهُورَتِهِ وَبَرَكَتِهِ وَلَطيفِ امْتِزاجِهِ بِكُلِّ شَىءٍ وَفى كُلِّ شَىءٍ ]
انديشه كن در صفا و رقّت و تُنُكى آب و در پاكى و پاك كنندگى آن و نفوذ كردن و ممزوج شدن آن به هر چيزى و در هر چيزى .
و اين همه گفتار لطيف و مسائل عالى در جنب آب براى اين است كه به انسان توجه داده شود كه در صفاى باطن و رقّت قلب و آميزش با مردم مؤمن هم چون آب باش و از همه مهمتر هم چنان كه آب اصل مطهرات و بهترين عامل براى پاكى و پاكيزگى است ، تو نيز در جامعه پاك و پاك كننده باش ؛ به اين معنى كه در تمام شؤون زندگى سعى كن پاك باشى و با عمل و اخلاق و امر به معروف و نهى از منكر ديگران را نيز از آلودگى ها پاك نمايى .
مولوى چنين مىگويد :
آب گفت آلوده را در من شتاب * گفت آلوده كه دارم شرم از آب
گفت آب اين شرم بى من كى رود * بى من اين آلوده زايل كى شود
ز آب هر آلوده گر پنهان شود * الحياء يمنع الايمان بود
دل ز پايه حوض تن گلناك شد * تن ز آب حوض دل ها پاك شد
گرد پايه حوض دل گرد اى پسر * هان ز پايه حوض تن مىكن حذر
بحر تن بر بحر دل بر هم زنان * در ميانشان برزخ لا يبغيان