[ وَأَنّى يَلْحَقُ شُكْرَ الْعَبْدِ نِعْمَةَ اللّهِ وَمَتى يَلْحَقُ صَنيعُهُ بِصَنيعِهِ وَالْعَبْدُ ضَعيفٌ لا قُوَّةَ لَهُ أَبَداً إلّابِاللّهِ ]
شكر عبد كجا و نعمت حق كجا ؟ چه گونه شكر عبد به نعمت حق مىرسد ؟
نعمت آنقدر داراى عظمت و منفعت است و شكر عبد آنقدر بىقدر و بىارزش است كه بين نعمت حق و شكر عبد قابل مقايسه نيست .
ساختهء عبد كه آنهم به توفيق خدا و با كمك ابزار الهى است با ساختهء او كجا با يكديگر مقايسه مىشوند ، بنده سخت عاجز و ضعيف و ناتوان است ، براى او جز با تكيه بر حضرت حق براى ابد قوّتى وجود ندارد .
[ وَاللّهُ غَنِىٌّ عَنْ طاعَةِ الْعَبْدِ قَوِىٌّ عَلى مَزيدِ النِّعَمِ عَلَى الْأَبَدِ فَكُنْ لِلّهِ عَبْداً شَاكِراً عَلى هذا الْأَصْلِ تَرَى الْعَجَبَ ]
خداوند بزرگ از اطاعت عبد بىنياز است ، براى هميشه قدرت بر ازدياد نعمت دارد ، تو براى خدا بندهاى شاكر باش كه بر اين اصل از وجود مقدّس او برنامههاى اعجابانگيز ببينى ، شكر او را بهجاى آور ، تا نعمتش ، اعم از مادّى و معنوى هم چون باران بهاران بر تو ريزش كند و ببينى آنچه تو را به عجب آورد .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 426
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٤٢٦