و از شير گوارا روزىام دادى ، دل دايهها را به من مهربان نمودى ، مادران را كفيلم كردى و از بلاهاى شبانهء جان ، حفظم نمودى و از زيادى و كاستى نگاهم داشتى .
اى مهربان ! بخشندهء برترى تو ، برنامهام را با لطف به پيش بردى ، تا زمانى كه آغاز سخن كردم ، به فراوانى نعمتت را بر من تمام كردى ، به فزونى در هر سال آنچنان پرورشم را به عهده گرفتى ، تا فطرتم را كامل گرداندى و اعتدال توانم رسيد ، حجّت تو بر من واجب آمد براى آنكه شناخت و معرفت خود را به من الهام كردى ، به عجايب حكمت خويش به هراس اندرم نمودى ، به آنچه در آسمان و زمينت از نقشههاى خلقت آفريدى بيدارم كردى و براى شكر و ذكر خودت آگاهم ساختى .
طاعات و عبادات را بر من واجب ساختى ، آنچه رسولانت آوردند به من فهماندى ، پذيرش مرضات خود را بر من هموار كردى و در همهء اينها به عون و لطفت به من منّت نهادى ، اى معبودم ! چون مرا از خاك آفريدى تنها يك نعمت را بر من نپسنديدى ، بلكه از انواع معاشم ، روزى دادى و اصناف و انواع ابزار زندگىام دادى ، به منّت بزرگ و بزرگترت بر من و احسان قديمت به اين عبد ، تا چون همه نعمتى را بر من تمام كردى و هر نقمتى را از من باز گرداندى ، نادانى و جرأتم بر تو مانع نشد كه به آنچه مرا به تو نزديك مىكند دلالتم كنى و توفيق دهى مرا به آنچه تو را راضى سازد .
اگر دعا كردم اجابت كردى ، اگر خواهش نمودم عطا فرمودى و اگر فرمانت را اطاعت كردم از من قدردانى كردى و اگر شكرت را به جا آوردم نعمتت را بر من فزونى دادى ، همهء اينها پيرو كامل كردن نعمت هايت بر من و احسان و محبّتت به اين عبد بود ، منزّه و منزّهى كه آغاز كننده و برگردانندهاى ، ستوده و بزرگوارى ، نامهايت مقدّس است و مهربانىهايت بزرگ است .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 355
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣٥٥