اين فقير پريشان و عذرخواه پيشگاه جانان در مقام توبه به حضرت دوست گفتهام :
به فريادم برس من رفتم از دست * گنه پشت مرا اى دوست بشكست
متاب از من تو روى رحمتت را * مخواهاين بندهات را بيش از اين پست
به كام من شراب از عشق خود ريز * كه گردم تا ابد از گرمىاش مست
دل هركس به كويت گشت مايل * زقيد عالم و از بند خود رست
جهان بىتو بود زندان رندان * خوشا عبدى كه در كوى تو بنشست
چه خوش باشد بريدن از دو عالم * از آن خوشتر دلى كو با تو پيوست
هر آن باشد جدا از رحمت تو * بود بيچاره و زار و تهى دست
اميد قلب مسكين مقصد من * مرا از عشق خود بنماى سرمست
قرآن و مسئلهء شكر
قرآن مجيد به مسئلهء شكر در آيات با عظمتش اشاره مىكند و در مسائل گوناگونى به چهرهء شكر تصريح مىنمايد .
در قسمتى از آيات ، وجوب شكر را گوشزد مىنمايد و اين كه دارندهء نعمت بايد از دهندهء نعمت تشكّر كند ، البته اسلام ، شكر نعمت را به گفتن الحمد للّه نمىداند ، الحمد للّه لفظ شكر است ، بلكه مهمترين مرحلهء شكر ، عملى است و آن نعمت را در همان راهى كه حضرت حق معين فرموده مصرف كردن است .
در پارهاى از آيات به اين معنى اشاره مىكند كه يكى از خواستههاى مهم انبيا و اوليا اين بوده كه خداوند به آنان توفيق شكر عنايت كند .
در برخى از آيات به اين حقيقت اشاره شده كه شكر سود بسيارى براى شاكر دارد و باعث رضايت حق از عبد و ازدياد نعمت است .