مىتوانند در راه خدا بنده آزاد كنند ، ما نمىتوانيم ، قدرت بر حج دارند ، ما نداريم ، صدقه مىدهند ، ما نمىتوانيم ، جهاد مىكنند ، براى ما ميسر نيست ، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : كسى كه صد بار « اللّه اكبر » بگويد ، بهتر از آزاد كردن صد بنده است و كسى كه صد بار تسبيح بگويد ، بهتر از صد قربانى است و كسى كه حق را حمد بگويد ، بهتر از صد اسب با بار و زين و لجام و ركاب است كه در راه خدا قرار دهد و كسى كه صد بار « لا إله إلّا اللّه » بگويد از نظر عمل ، در آن روز بهتر از همه است ، مگر كسى زيادتر از او بگويد . اين خبر به گوش اغنيا رسيد و به گفتار آن حضرت عمل كردند ، فقرا به محضر حضرت برگشتند و داستان را گفتند ، حضرت فرمود : اين فضل خداست كه به هركس بخواهد عنايت مىكند « 1 » .
اخلاص در ذكر
در اين روايات و ثوابهايى كه در آن ذكر شده دقت كنيد ، ببينيد مسئلهء ذكر به اين سادگى است كه هركس بگويد آن همه ثواب مىبرد يا اين ثوابها اختصاص به اهل معرفت و اهل اخلاص دارد ؟ !
ذكر ، اخلاص مىخواهد ، شرايطى دارد ، مقدّماتى براى آن هست ، مگر بدون شرايط و اخلاص و مقدّمات ، آن همه بهره الهى دارد .
به روايت زير كه يكى از مهمترين و صحيحترين روايات است توجه كنيد :
اسحاق بن راهويه گفت : چون حضرت ابوالحسن على بن موسى الرّضا عليهما السلام در سفر خراسان به نيشابور رسيد ، پس از آنكه اراده رفتن به سوى مأمون كرد ، محدثين جمع شدند و عرض كردند : اى پسر پيامبر ! از شهر ما تشريف مىبريد
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 505 ، باب التسبيح والتهليل ، حديث 1 ؛ الأمالى ، شيخ صدوق : 70 ، مجلس 17 ، حديث 1 .