به معرفت انسان نسبت به حقايق و عمل او براساس آن معرفت است .
آنچه را انسان بايد بداند و به آن عمل كند به وسيلهء كتب آسمانى به خصوص قرآن مجيد و انبيا و ائمه عليهم السلام و عاشقان جمال بيان فرموده و در اين زمينه چيزى فروگذار نشده است .
فرهنگ پاك الهى آنچه به مصلحت دنيا و آخرت بشر بوده و هرآنچه براى دنيا و آخرتش ضرر داشته بيان كرده و حجّت را بر تمام انسانها تمام نموده است .
فردا در پيشگاه جناب حق ، احدى براى نقص و خطا و اشتباه و عصيان و گناه خود دليل وعذرى نخواهد داشت .
با توجّه به اين كه خداى مهربان تمام علل و عوامل رشد و كمال را براى انسان فراهم آورده ، اگر انسان در رساندن خود به پيشگاه حق كوتاهى كند ، با دست خود ، علّت سقوط خويش و افتادن در خزى دنيا و عذاب آخرت را فراهم كرده و چشاندن ذلّت دنيا و عذاب آخرت بر او از طرف حق تعالى حتم و حق است .
انسان بايد براى يادگيرى خواستههاى خداوند و به اجراى آن قيام كند و با دقّت در معارف الهيه ، به اين معنا ايمان پيدا كند كه خداوند عزيز با وضع مقرّراتش به خصوص در باب حلال و حرام جز خير و مصلحت و عزّت و شرف انسان هدفى نداشته و وضع قوانين ، از باب محبّت و عشقى كه به انسان داشته ، صورت گرفته است .
انصاف و مردانگى و جوانمردى و فتوّت و كرامت و بزرگوارى ، اقتضا مىكند كه انسان دل از همه بردارد و گوش از شنيدن صداى غير دوست ببندد و قلب را يك پارچه به نور عشق يار منوّر كرده و تمام اعضا و جوارح را در خدمت دوست قرار بدهد و جز به دعوت دوست گوش فرا ندهد و در تمام زواياى حيات ، خود را مأمور دوست دانسته و جز در راه او و براى او خدمت ننمايد و به قول فيض كاشانى
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 466
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٤٦٦