[ أَلا تَرى أَنَّ الْعَبْدَ إِذا ذَكَرَ اللّهَ تَعالى بِالتَّعْظيمِ خالِصاً إِرْتَفَعَ كُلُّ حِجابٍ بَيْنَهُ وَبَيْنَ اللّهِ مِنْ قَبْلِ ذلِكَ ]
از آيات قرآن و متون اسلامى استفاده مىشود كه مهمترين و مؤثّرترين ذكر ، ذكر قلبى است .
طريقهء كسب معرفت حقيقى
ذكر قلب عبارت از ياد خداست و اين ياد ، معلول معرفت انسان به حضرت اوست .
آن معرفتى كه ثمرهاش يافتن و درك « لا إله إلّا اللّه » ، و « لا حول ولا قوّة إلّا باللّه » ، و « لا مؤثّر فى الوجود إلّااللّه » ، و « ليس فى الدّار غيره ديّار » است .
علم به فقر ذاتى
انسان چون نسبت به خود و تمام آفرينش به درياى فكرت فرو رود ، به اين نتيجه مىرسد كه همهء موجودات ، فقير بالذات و محتاج مطلقاند و به اين حقيقت دست مىيابد كه هيچيك از موجودات عالم را بزرگى نمىرسد و در وجود آنها هم علّتى كه سبب ادّعاى بزرگى از طرف آنان شود وجود ندارد .
در پايان اين فكر نورانى و انديشهء روحانى حقارت و فقر ذاتى تمام موجودات