كتب آسمانى و انبيا و ائمه عليهم السلام ، تمام مواضع جرم و جريمه را بيان كرده و در اين زمينه چيزى فروگذار نكردهاند .
مؤمنان به خدا و روز جزا و تربيتشدگان مكتب انبيا و امامان عليهم السلام ، بر اثر خوف از نافرمانى خدا ، دامن به گناه آلوده نمىكنند ؛ زيرا به اين حقيقت واقفند كه گناه علت دور ماندن از رحمت و عنايت حق است .
دل عاشقان و سالكان راه حق هرگز از چنين خوفى خالى نمىماند و به خاطر همين خوف است كه زندگى را به پاكى شروع كرده و به پاكى به پايان مىبرند .
قرآن و روايات و اخبار براى چنين خوفى ارزش والايى قائلند و صاحبان اين خوف را بندگانى حقيقى دانسته و آنان را از پاكترين عباد شايسته حق به حساب آوردهاند .
آرى ، علت رشد و كمال و سبب طهارت و پاكى جان و دل ، چنين خوفى است كه بدون آن ، رسيدن به مقام قرب الهى محال است .
در اين قسمت لازم است به بخشى از آيات مربوط به خوف و حالات خائفان اشاره شود ، تا ارزش اين خوف و جايگاهى كه در پاك نگاه داشتن حيات از آلودگىها دارد ، روشن گردد و معلوم شود كه خوف از عذاب خدا بهترين علّت براى ايجاد امنيّت در حيات دنيا و آخرت است .
خوف از عذاب گناهان در قرآن
خداى متعال به رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد : به مردم بگو :
[
قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ]
« 1 »
.
هامش
( 1 ) - زمر ( 39 ) : 13 .