او انعام كردى ؛ پس او را از جملهء كسانى قرار دادى ، كه به آيينت هدايت كردى ، و براى اداى حقّت توفيقش دادى ، و با ريسمان رحمت و لطفت حفظش كردى ، و در حزب خود واردش كردى و به دوستى دوستانت و به دشمنى دشمنانت ارشادش كردى . سپس او را دستور دادى ، ولى فرمان نبرد . از زشتىها بازش داشتى ، ولى باز نايستاد . از معصيتت نهيش فرمودى ، ولى امرت را مخالفت كرد و به جانب نهيت شتافت ، نه از باب دشمنى با تو و گردنكشى در برابر تو ؛ بلكه هواى نفسش او را به چيزى دعوت كرد كه تواش از آن دور كردى و بر حذر داشتى ، و دشمنت و دشمنش او را در اين زمينه كمك داد ، تا در عين معرفت به تهديدت بر گناه اقدام كند ، در حالى كه به عفوت اميدوار ، و به گذشتت اطمينان داشت . در صورتى كه او با اين همه محبّتى كه در حقش مبذول داشتى ، و اين همه نعمتى كه به او بخشيدى ، سزاوارترين بندگانت بود كه مرتكب معصيت نشود ، و قدم در عرصهء گناه نگذارد .
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 95
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٩٥