تكيه مىزنم .
نام اعظم حق
عدهاى از اهل دل و گروهى از اهل معرفت و جمعى از آنان كه باطنشان به نور عشق محبوب منوّر است ، با تكيه بر قرآن مجيد و روايات عقيده دارند منظور از اسم اعظم حق « ربّ » است .
اگر به آيات قرآن مجيد ، دقت كنيد ، به اين معنا آگاه مىشويد كه تمام انبياى حق در هنگام برخورد با حوادث متوسّل به اسم « ربّ » شده و گره از كار بسته باز مىكردند :
آدم عليه السلام براى قبول توبهاش به درگاه حضرت حق عرضه داشت :
رَبَّنا ظَلَمنا انْفُسَنا وَ انْ لَمْ تَغْفِرْلَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ » « 1 »
پروردگارا ! ما بر خود ستم ورزيديم ، و اگر ما را نيامرزى و به ما رحم نكنى مسلماً از زيانكاران خواهيم بود .
نوح براى نجات از بدكاران و قوم خطاكارش به حضرت حق عرضه داشت :
رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الاْرْضِ مِنَ الْكافِرينَ دَيّاراً » « 2 »
پروردگارا ! هيچ يك از كافران را بر روى زمين باقى مگذار .
ابراهيم عليه السلام براى قبولى زحمتش نسبت به ساختن كعبه عرضه داشت :
رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا انَّكَ انْتَ السَّميعُ الْعَليمُ » « 3 »
پروردگارا ! [ اين عمل را ] از ما بپذير كه تو شنوا و دانايى .
هامش
( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 23 .
( 2 ) - نوح ( 71 ) : 26 .
( 3 ) - بقره ( 2 ) : 127 .