امام صادق عليه السلام از سفارشهاى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به عرب باديه نشين كه ارادهء حج نموده ؛ نقل مىفرمايد :
آنگاه كه حاجى وسايل خود را برمىدارد ، چيزى را زمين نمىگذارد و برنمىدارد ، مگر اينكه خداوند ده حسنه ثواب براى او مىنويسد و ده گناه را از او محو مىكند و ده درجه در بهشت برايش بالا مىبرد . چون سوار بر مركب شد ، هر حركتى كه آن مركب كند همان پاداشها براى وى نوشته مىشود . و زمانى كه دور خانهء كعبه طواف كرد ، از گناهانش بيرون مىرود و چون ميان صفا و مروه سعى نمود ، از گناهان خود بيرون رود و وقتى كه در عرفات توقّف نمود از گناهانش بيرون مىرود و چون در مشعر توقّف كرد از گناهانش خارج مىگردد و زمانى كه به ستونها سنگ زد از گناهان بيرون رود .
سپس فرمود : تو كجا مىتوانى بدانى كه حاجى چه مقام و منزلتى دارد ؟
آنگاه حضرت صادق عليه السلام فرمود :
تاچهار ماه گناه براى حاجى نوشته نمىشود و تنها نيكىها براى او نوشته مىشود ، مگر اينكه گناه كبيرهاى انجام دهد . « 1 »
حقّ حج در كلام امام سجّاد عليه السلام
امام زين العابدين عليه السلام جان كلام را از حقّ حج ، چنين شيوا و چكيده بيان مىفرمايد :
حَقُّ الْحَجِّ أَنْ تَعْلَمَ أَنَّهُ وِفادَةٌ إِلى رَبِّكَ وَ فِرارٌ إِلَيْهِ مِنْ ذُنُوبِكَ وَ بِهِ قَبُولُ
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه : 11 / 113 ، باب 42 ، حديث 14385 ؛ بحار الأنوار : 96 / 25 ، باب 2 ، حديث 108 .