و نيز فرمود :
مَنْ نَظَرَ إِلَى الْكَعْبَةِ لَمْ يَزَلْ تُكْتَبُ لَهُ حَسَنَةٌ وَ تُمْحَى عَنْهُ سَيِّئَةٌ حَتَّى يَنْصَرِفَ بِبَصَرِهِ عَنْها . « 1 »
هر كه ديده به خانهء كعبه بدوزد ؛ پيوسته ثوابى براى او نوشته مىشود و گناهى از او پاك گردد تا اينكه نگاه خود را از كعبه بردارد .
و نيز فرمود :
مَنْ أَمَّ هَذَا الْبَيْتِ حاجَّاً أَوْ مُعْتَمِراً ؛ مُبَرَّأً مِنَ الْكِبْرِ رَجَعَ مِنْ ذُنُوبِهِ كَهَيْئَةِ يَوْمَ وَلَدَتْهُ امُّهُ وَ الْكِبْرُ هُوَ أَنْ يَجْهَلَ الْحَقَّ وَ يَطْعَنُ عَلَى أَهْلِهِ وَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ نازَعَ اللَّهُ رِدائَهُ . « 2 »
كسى كه به قصد حج يا عمره آهنگ اين خانه را كند در حالى كه از خودبينى پيراسته باشد ، از گناهانش بيرون آيد مانند روزى كه از مادر متولّد شده است . كبر اين است كه حق را نشناسد و به اهل آن كنايه زند و هر كه چنين كند از سر دشمنى ، رداى كبريايى خدا را به سوى خود كشيده است .
و نيز فرمود :
دُخُولُ الْكَعْبَةِ دُخُولٌ فى رَحْمَةِ اللَّهِ وَ الْخُرُوجُ مِنْها خُرُوجٌ مِنَ الذُّنُوبِ مَعْصُومٌ فِيما بَقِىَ مِنْ عُمُرِهِ مَغْفُورٌ لَهُ ما سَلَفَ مِنْ ذُنُوبِهِ وَ مَنْ دَخَلَ الْكَعْبَةَ بِسَكِينَةٍ وَ هُوَ أَنْ يَدْخُلَها غَيْرَ مُتَكَبِّرٍ وَ لا مُتَجَبِّرٍ غُفِرَ لَهُ . « 3 »
وارد شدن به كعبه ؛ ورود در رحمت خداست ، و بيرون شدن از آن خروج از گناهان است و چنين كسى در باقيماندهء عمرش از ارتكاب گناه مصون است و
هامش
( 1 ) - الكافى : 4 / 240 ، حديث 4 ، وسائل الشيعه : 13 / 264 ، باب 29 ، حديث 17704 .
( 2 ) - من لا يحضره الفقيه : 2 / 205 ، حديث 2147 ؛ وسائل الشيعه : 11 / 93 باب 38 ، حديث 14327 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 96 / 370 ، باب 64 ، حديث 1 ؛ الكافى : 4 / 527 ، حديث 2 .