[ « 52 » اللَّهُمَّ إِنَّا نَتُوبُ إِلَيْكَ فِي يَوْمِ فِطْرِنَا الَّذِي جَعَلْتَهُ لِلْمُؤْمِنِينَ عِيداً وَ سُرُوراً وَ لِأَهْلِ مِلَّتِكَ مَجْمَعاً وَ مُحْتَشَداً مِنْ كُلِّ ذَنْبٍ أَذْنَبْنَاهُ أَوْ سُوءٍ أَسْلَفْنَاهُ أَوْ خَاطِرِ شَرٍّ أَضْمَرْنَاهُ تَوْبَةَ مَنْ لَا يَنْطَوِي عَلَى رُجُوعٍ إِلَى ذَنْبٍ وَ لَا يَعُودُ بَعْدَهَا فِي خَطِيئَةٍ تَوْبَةً نَصُوحاً خَلَصَتْ مِنَ الشَّكِّ وَ الارْتِيَابِ فَتَقَبَّلْهَا مِنَّا وَ ارْضَ عَنَّا وَ ثَبِّتْنَا عَلَيْهَا ]
خدايا ! در روز فطرمان كه آن را براى مؤمنين عيد و سرور ، و براى اهل آيينت روز اجتماع و گردهمايى قرار دادى ، به درگاهت از هر گناهى كه مرتكب شديم ، يا كار زشتى كه از پيش فرستاديم ، يا انديشه سوئى كه در باطنمان پنهان داشتيم ، توبه مىكنيم ؛ توبهء كسى كه خيال بازگشت به گناه را ندارد ، و پس از آن به دامن خطايى بر نمىگردد ؛ توبهاى خالص كه از شك و ترديد پاك باشد ؛ پس آن را از ما بپذير و از ما خشنود باش ، و ما را بر آن توبه ثابت قدم دار .
عيد فطر
بدان كه نامهاى عيد چهار چيز است :
در فارسى به روز عيد ، جشن مىگويند .
گفتهاند : عيد روزى است كه در آن اجتماع باشد و برگرفته از عود به معنى بازگشتن است . از آن جهت عيد ناميده شده است كه در آن از اندوه به شادى باز