حسن تو اى جان من پاينده باد * هر چه جز تو گو به قربان تو شو
من طمع از خود بريدم آن زمان * كه به عشقت جان و دل كردم گرو
هر دمى جانى فدا سازم تو را * در هماندم بخشى از سر جان نو
جان نو بخشد جمالت نو مرا * كهنه را گويد جلالت كه برو
هر دمم عيدىّ و قربان نوى است * خلعتى نوروز نو روزىّ نو
دوست مىخواند تو را اى فيض هان * در ره او پاى از سر كن به دو
( فيض كاشانى )
روزه و معرفت
روزه چراغ معرفت و آگاهى را در درون برمىافروزد ، روزه و به ويژه روزهء ماه رمضان موجب مىشود كه حكومت شهوات و اميال شيطانى جاى خود را به حكومت تقوا و پيروى از دستورهاى الهى بدهد و تيرگى هوسها و شهوات در جان آدمى به نورانيّت و روشنى باطن تبديل شود .
در سايهء همين صفا و پاكى حاصل از روزه است كه روزهدار با خودآگاهى نه تنها شكم را از خوردن و آشاميدن ، كه دست و پا و چشم و گوش و زبان و همهء اعضاى خويش را از آنچه خدا حرام فرموده نگاه مىدارد ، و مىتواند به آن درجه از تقوا نايل آيد كه حتى از انديشه و فكر گناه نيز دورى گزيند ، و اين اوج نورانيت روزه است .
امير المؤمنين عليه السلام نيز به همين مرتبه اشاره مىفرمايد :
صِيامُ الْقَلْبِ عَنِ الْفِكْرِ فِى الآْثامِ افْضَلُ مِنْ صِيامِ الْبَطْنِ عَنِ الطَّعامِ . « 1 »
روزهء دل از انديشهء گناهان برتر از روزهء شكم از خوردن و آشاميدن است .
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 176 ، حديث 3365 .