خداوند رازق از باب لطف و كرم از سفرهء خود به همهء مخلوقات زمينى و آسمانى ، رزق و نعمتى فراخور او عطا مىكند و اين موهبت را بر خويش واجب مىداند و مىفرمايد :
وَ مَا مِن دَآبَّةٍ فِى الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُهَا » « 1 »
و هيچ جنبدهاى در زمين نيست مگر اينكه روزىِ او برخداست .
پروردگار كريم در هر روزىِ مادّى و معنوى ؛ اندازه را بر پايهء دانش و بينش كه نسبت به قابليت و استعداد هر يك از بندگانش دارد ؛ نصيب او مىگرداند و همه انسانها نمىتوانند از عطيههاى حق به طور يكسان بهرهمند گردند ؛ زيرا سهم هر ظرفى به فراخور حال او پر مىشود كه خداوند در اين باره مىفرمايد :
أَنزَلَ مِنَ السَّمَآءِ مَآءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةُ بِقَدَرِهَا » « 2 »
خدا از آسمان آبى نازل كرد كه در هر درّه و رودى به اندازهء گنجايش و وسعتش [ سيلابى ] جارى شد .
روى اين اصل قرآنى خداوند حكيم اساس رزق بندگانش را بر پايهء حكمت بالغهاش تنظيم نموده است و براى رسيدن به درجههاى بالاتر در كسب روزى افزونتر زمينههايى را فراهم ساخته است :
قُلْ إِنَّ رَبّى يَبْسُطُ الرّزْقَ لِمَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِوَ يَقْدِرُ لَهُ وَ مَآ أَنفَقْتُم مّن شَىْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّ زِقِينَ » « 3 »
بگو : يقيناً پروردگارم روزى را براى هر كس از بندگانش بخواهد وسعت مىدهد و يا تنگ مىگيرد ، و هرچه را انفاق مىكنيد [ چه كم و چه زياد ] خدا
هامش
( 1 ) - هود ( 11 ) : 6 .
( 2 ) - رعد ( 13 ) : 17 .
( 3 ) - سبأ ( 34 ) : 39 .