قطعى ، و به خاطر شفاعتم در حقّ آنان ، از آنها خشنود شو ؛ خشنودى استوار و پابرجا ، و آنان را با گرامى داشتن به جاهاى سلامت برسان .
خدايا ! اگر آمرزشت نسبت به آنها بر من پيشى گرفته ، پس آنها را شفيع من قرار ده ، و اگر مرا پيش از آنها مورد مغفرت قرار دادهاى ، پس مرا شفيع آنان فرما تا در پرتو مهربانيت ، در سراى كرامتت و جايگاه آمرزش و رحمتت گرد آييم ؛ همانا تو داراى احسان عظيم و نعمت قديمى ، و تو مهربانترين مهربانانى .
ياد پدر و مادر در نمازهاى يوميه
از سفارشهاى خداوند به انسان شكرگزارى در برابر پدر و مادر است كه در رديف سپاسگزارى در برابر نعمتهاى پروردگار قرار گرفته است . حق تعالى مىفرمايد :
وَ وَصَّيْنَا الْإِنسنَ بِوَ لِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَى وَهْنٍ وَ فِصلُهُ فِى عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِى وَ لِوَ لِدَيْكَ إِلَىَّ الْمَصِيرُ » « 1 »
و انسان را دربارهء پدر و مادرش سفارش كرديم ، مادرش به او حامله شد [ در حالى كه ] سستى به روى سستى [ به او دست مىداد ] و باز گرفتنش [ از شير ] در دو سال است [ و سفارش كرديم ] كه براى من و پدر و مادرت سپاس گزارى كن ؛ بازگشت [ همه ] فقط به سوى من است .
با اين كه نعمت خدا بيش از آن است كه قابل شمارش و حد باشد ولى اين آيه دليل بر عمق وسعت حقوق پدر و مادر است . كوتاهى در اداى تكليف در حق اين دو وجود مبارك ، خطايى نابخشودنى است .
فرزند بايد در زمان حيات آن دو از اطاعتشان بهره ببرد تا موجب آرامش و
هامش
( 1 ) - لقمان ( 31 ) : 14 .