صحيح از آن بهره بردارى شود از اشرف و اجلّ و اعظم نعمتهاى حضرت حق به انسان است .
عافيت در تمام امور نعمتى زيبا و موهبتى بزرگ است كه وجود مقدس حضرت محبوب به عبدش عنايت مىفرمايد :
اگر بدن عليل باشد ، و زبان از گويائى و گوش از شنوائى ، و چشم از بينايى و قدم از راه رفتن و دست از كار كردن محروم باشد ، چگونه مىتوان كسب سعادت دنيا و آخرت كرد ؟
اگر قلب از نظر اعتقادى مريض ، و سينه دچار تنگى ، و باطن گرفتار تاريكى ، و روح دچار گرفتگى باشد ، به چه صورت مىتوان به تأمين خير دنيا و آخرت برخاست .
عافيت در روايات
امام على عليه السلام مىفرمايد :
نَسْأَلُهُ الْمُعافاةَ فِى الادْيانِ كَما نَسْالُهُ المُعافاةَ فِى الْابْدانِ . « 1 »
از حضرت حق درخواست عافيت دردينمان مىكنيم چنانچه درخواست سلامتى كامل در بدنهايمان مىنمائيم .
حضرت صادق عليه السلام مىفرمايد :
الْعافِيَةُ نِعْمَةٌ خَفِيَّةٌ اذا وُجِدَتْ نُسِيَتْ ، وَ اذا عُدِمَتْ ذُكِرَتْ . « 2 »
سلامتى و عافيت نعمت پنهانى است ، قدرش بر همگان مجهول است ، چون يافت شود فراموش گردد ، و زمانى كه از دست برود با آه و حسرت از آن ياد
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 98 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 75 / 243 ، باب 23 ؛ من لا يحضره الفقيه : 4 / 406 ، حديث 5878 .