بنابراين هر چه در عبادت شديدترند ، بيشتر امانت دارند . هرگاه مىگويند :
« رجلٌ ناصِحُ الجَيْب يعنى امينٌ لاغَشَّ فيه »
مردى كه امانتدار و خالص است و دل پاكيزه و با صفايى دارد .
در روايات نوعى غش هم دربارهء كسى است كه در مشورت خيانت مىكند و به مشورت كننده به جاى راهنمايى و نصيحت ، راه خلاف واقعيت را ارائه مىدهد .
خيانت در مشورت دروغگويى آشكار و عملى غيروجدانى و خلاف فطرت است و اگر كسى اين روش نادرست را در پيش گيرد ؛ اندك اندك دچار انحراف فكرى مىشود و از دورانديشى و حقيقت بينى باز مىماند .
حضرت على عليه السلام دربارهء چنين فردى مىفرمايد :
مَنْ غَشَّ مُسْتَشيرَهُ سُلِبَ تَدْبيرُهُ . « 1 »
هر كه به مشورت كنندهء خود خيانت نمايد ، مصلحت انديشى او از بين مىرود .
و از سوى ديگر از دايرهء اسلام و ولايت هم بيرون و منفور مىگردد .
امام على عليه السلام فرمود :
مَنْ غَشَّ المُسْلِمِينَ فى مَشْوَرَةٍ فَقَدْ بَرِئْتُ مِنْهُ . « 2 »
كسى كه با مسلمانان در مشورت غش نمايد و به آنان خيانت نمايد ، من از او بيزارم .
گاهى انسان به انجام كارى كه خلاف مصلحت اوست علاقه بسيار دارد ، براى شناخت صلاح و فساد با انسان دانا و خيرخواه شور مىكند ولى درباطن ميل دارد كه او نظر موافق بدهد تا هر چه زودتر اقدام نمايد و به تمايل درونى خويش جامهء
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 443 ، حديث 10100 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 72 / 99 ، باب 48 ، حديث 8 ؛ عيون أخبار الرضا عليه السلام : 2 / 66 ، حديث 296 .