خداوند متعال به من وحى كرد كه نسبت به هم متواضع و فروتن باشيد ، تا كسى را بر كسى فخر و مباهات و ناز و كبر نباشد ، و كسى بر كسى ستم ننمايد .
امير المؤمنين عليه السلام فرمود :
اهْلَكَ النّاسَ اثْنانِ : خَوْفُ الْفَقْرِ ، وَ طَلَبُ الْفَخْرِ . « 1 »
دو برنامه مردم را نابود ساخت : ترس از تهيدستى كه عامل حرص و طمع شد ، و ديگر فخر فروشى به مردم .
ونيز آن حضرت فرمود :
لاحُمْقَ اعْظَمُ مِنَ الْفَخْرِ . « 2 »
حماقتى بزرگتر از فخر فروشى نيست .
امام عارفان على عليه السلام مىفرمايد :
ما لِابْنِ آدَمَ وَ الْفَخْرِ ، اوَّلُهُ نُطْفَةٌ ، وَآخِرُهُ جيفَةٌ ، لايَرْزُقُ نَفْسَهُ ، وَلايَدْفَعُ حَتْفَهُ . « 3 »
بيچاره فرزند آدم را چه رسد به فخر فروشى ، موجودى كه اولش نطفه و آخرش مردار گنديده است ، قدرت بر روزى دادن به خود را ندارد ، و قدرت دفع مرگ را از خويش دارا نمىباشد !
آدمى را زشرف تاج كرامت به سرامت * حيف و صد حيف كه بيچاره ز خود بى خبر است
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 69 / 39 ، باب 94 ، حديث 34 ؛ مستدرك الوسائل : 12 / 91 ، باب 75 ، حديث 13602 .
( 2 ) - غرر الحكم : 311 ، حديث 7185 .
( 3 ) - نهج البلاغه : حكمت 454 ؛ غرر الحكم : 311 ، حديث 7184 .