اذا ارادَ اللّهُ بِعَبْدٍ خَيْراً عَجَّلَ عُقُوبَتَهُ فِى الدُّنْيا ، وَ اذا ارادَ بِعَبْدٍ سُوءاً امْسَكَ عَلَيْهِ ذُنُوبَهُ حَتّى يُوافِىَ بِها يَوْمَ الْقِيامَةِ . « 1 »
چون خداوند خوبى بندهاى را بخواهد ، به واسطهء مرض يا گرفتارى و بلا عقوبت گناهانش را در دنيا تلافى كند و چون بدى عبدى را اراده كند ، از عقوبت گناهانش در دنيا خوددارى كرده ، تا در قيامت از وى تلافى نمايد .
از حضرت باقر عليه السلام روايت است :
اذا احَبَّ اللّهُ عَبْداً نَظَرَ الَيْهِ ، فَاذا نَظَرَ الَيْهِ اتْحَفَهُ مِنْ ثَلاثَةٍ بِواحِدَةٍ : امّا صُداعٍ ، وَ امّا حُمّىً ، وَ امّا رَمَدٍ . « 2 »
زمانى كه خداوند بندهاى را دوست داشته باشد به او نظر مىكند ، چون به او نظر كند يكى از سه چيز را به او تحفه دهد : سردرد ، تب ، چشم درد .
اصْبَغَ بن نُباته مىگويد : شنيدم امير المؤمنين عليه السلام فرمود :
مطلبى را با شما در ميان بگذارم كه لازم است هر مسلمانى آن را حفظ كند ، سپس به سوى ما روى آورد و گفت : خداوند مؤمنى را در اين دنيا عقوبت نكند ، جز اين كه از عقوبتش در قيامت بگذرد ؛ زيرا خداوند حليمتر و بزرگوارتر و جوادتر و كريمتر از آن است كه مؤمن را پس از عقوبت در دنيا ، در قيامت هم عقوبت نمايد و آنچه را در دنيا از عيوب مؤمن بپوشاند و از وى عفو نمايد ، بزرگوارتر و جوادتر و كريمتر از آن است كه درقيامت از وى پرده درى كند و او را به عقوبت دچار سازد ، سپس فرمود :
وَ مَا اصابَكُمْ مِنْ مُصيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ ايْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثيرٍ » « 3 »
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 78 / 177 ، باب 1 ، حديث 18 ؛ الخصال : 1 / 20 ، حديث 70 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 78 / 178 ، باب 1 ، حديث 20 ؛ الخصال : 1 / 13 ، حديث 45 .
( 3 ) - شورى ( 42 ) : 30 .