انسان تا جايى كه ممكن است بايد خود را از افتادن در بيمارى نگاه دارد و از عواملى كه باعث هجوم مرض است بپرهيزد ، چرا كه هر كس به طور عمد خود را در مسير بيمارى و مرض قرار دهد ، دچار گناه و معصيت شده و فرداى قيامت نزد حضرت حق مسئول خواهد بود .
اما اگر ناخود آگاه يا بر اثر غفلت يا حادثهاى طبيعى براى انسان بيمارى و مرض بيش آمد و در آن مدّت براى خدا صبر كرد ، براساس روايت يا آن مرض كفّارهء گناه است ، يا باعث عنايت و رحمت الهى و صبر بر آن لطف خاص حق به بيمار است .
بيمارى در روايات
از رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت است :
حُمّى يَوْمٍ كَفّارَةُ سَنَةٍ . « 1 »
تب يك روز كفّاره يك سال است .
حضرت صادق عليه السلام مىفرمايد :
مردى عرب با رسول خدا گذشت حضرت به او فرمود : « امّ ملدم » را مىشناسى ؟ عرضه داشت : امّ ملدم چيست ؟ فرمود : دردى كه متوجه سر مىشود و عارضهاى است كه جسم را مىگيرد .
مرد عرب گفت : من تاكنون به اين گونه رنجها مبتلا نشدهام ، چون از نزد حضرت گذشت فرمود : هر كس مىخواهد نفرى از اهل آتش را بنگرد به اين مرد نظر كند . « 2 » اين حديث مىخواهد بگويد مبتلا شدن مؤمن باعث جلب رحمت حضرت محبوب به سوى اوست و آن كس كه از اين دايره بيرون است گوئى از رحمت حضرت حق بى نصيب است .
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 78 / 176 ، باب 1 ، ذيل حديث 13 ؛ مستدرك الوسائل : 2 / 51 ، باب 1 ، حديث 1378 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 78 / 176 ، باب 1 ، حديث 14 ؛ مستدرك الوسائل : 2 / 52 ، باب 1 ، حديث 1381 .