دروغ
دروغ انحراف نفس از صحت و سلامتى و راستى است . انسان دروغگو روحى بيمار است و عوارض اين مرض ، تزوير و نفاق و فريب و حيله و خيانت و ريا و خلف وعده و عهد شكنى و انحطاط از انسانيّت است .
علاوه بر اين كه صفت دروغ در نفس خود صفت قبيحى است ، انسان دروغگو را همچون عضو فاسدى ، در اجتماع به خرابى مبانى اجتماعى مىگمارد . بديهى است كه اين عضو فاسد موجبات فساد اعضا ديگر را نيز فراهم خواهد ساخت .
حضرت صادق عليه السلام در باب اين بيمارى خطرناك روحى چنين مىفرمايد :
1 - هيچ دردى كينه توزتر از دروغ نيست .
2 - آن كس كه دروغش بيشتر باشد ، فروغ جانش ضعيفتر است .
3 - آن كس كه زبانش راست مىگويد كردارش پاك و مقدّس است .
4 - شراب و دروغ كليد مفاسد و دروغ بدتر از شراب است . « 1 » 5 - زنهار ، از همنشينى با دروغگويان بپرهيزيد ؛ زيرا دروغگو در حالى كه مىخواهد به شما سودى برساند ، زيان خواهد رسانيد ، دروغگو دور را براى تو نزديك و نزديك را براى تو دور خواهد ساخت .
حسد
حسد خصلتى است كه حسود را هميشه دشمن كمالها و نيكويىها و خيرات مىدارد .
حسود از توفيق و سعادت ديگران همواره رنج مىبرد و پيشرفت مردم پيشرو وفعال را مكروه مىشمارد . بدبختى حسود اين است كه شب و روز به خوشىهاى مردم خوشبخت مىانديشد و از انديشهء خود عذاب مىبيند .
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 339 ، حديث 2 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 244 ، باب 138 ، حديث 16206 .