خدايا ! بر محمّد و آلش درود فرست و مرا بر دشمنم يارى ده ؛ يارى دادن بىدرنگى كه خشمم را نسبت به او شفا ، و كينهام را در برابر او وفا باشد .
خدايا ! بر محمّد و آلش درود فرست و عفو و بخششت را ، در برابر ستمى كه دشمن به من روا مىدارد عوض ده و به جاى رفتار بدش نسبت به من ، رحمتت را قرار ده ، پس هر شدّتى وراى خشم تو ناچيز ، و هر بلايى با وجود غضب تو معتدل است .
بازداشتن از ستم ديگران
ادب بندگى و بنده نوازى در اين است كه بنده پيوسته خداوند كريم را از هر گونه عيب و نقصى دور بداند و در هر كمال ، تنها او را عنصر موثّر و فيّاض بشناسد پس كمالات و ارزشها را به سوى حق بداند و تقصيرها و خطاكارى را به خود نسبت دهد .
امام سجّاد عليه السلام از ديدگاه برتر از بشر عادى ؛ ظلم ديگران را ناديده گرفته است ولى به حال آن ستمگر خفته دل نگران است و از خداوند خواسته كه او را از ستمگرى باز دارد ؛ زيرا قدرت بخشيدن به ستمكار سبب ستم پيشگى در بين انسانها مىشود و هر انسانى با به دست آوردن اسلحهء قدرت و توانايى نظامى به خود اجازهء تجاوز و ستمگرى مىدهد و جنايات بشرى كه در طول تاريخ اتفاق افتاده است در اثر اين احساس قدرت پوشالى است .
معناى رويارويى با ستمكار ، ستم كردن در حق او نيست ؛ زيرا در اين صورت ستم ديگرى پديد مىآيد . انسان عدالت پيشه كسى است كه با دشمن خود جانب انصاف و عدالت را نگه دارد ، چنان كه رفتار و منش اميرمؤمنان على عليه السلام در برابر دشمنانى مانند معاويه بر همين اصل بوده است ؛ همچنين قاتل خود ابن ملجم را نيز از چشمهء عدالت بىبهره نفرمود و به فرزند بزرگوارش امام حسن مجتبى عليه السلام