أعْمارُها ، وَ لَمْ يَرْبَحْ تُجّارُها ، وَ لَمْ تَزْكُ ثِمارُها ، وَ لَمْ تَغْزُرْ أنْهارُها ، وَ حُبِسَ عَنْها أمْطارُها ، وَ سُلِّطَ عليها شِرارُها . « 1 »
هرگاه خداوند بر امّتى غضب كند و آنان را به عذاب آسمانى دچار ننمايد ، اجناسشان گران شود ، عمرهاشان كوتاه گردد ، تجّارشان سود نبرند ، ميوههاشان زياد نشود ، نهرهاى آبشان پر نگردد ، باران از آنان منع شود و اشرار قوم بر آنها مسلّط گردند .
اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود :
أيُّما مُؤْمِنٍ مَنَعَ مُؤْمِناً شَيْئاً مِمّا يَحْتاجُ إلَيْهِ ، وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَيْهِ أوْ مِنْ عِنْدِ غَيْرِهِ ، أقامَهُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ مُسْوَدّاً وَجْهُهُ ، مُزْرَقَةً عَيْناهُ ، مَغْلُولَةً يَداهُ إلى عُنُقِهِ ، فَيُقالُ : هذَا الْخائِنُ الذَّى خانَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ . ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِ إلَى النّارِ . « 2 »
هر مؤمنى كه مؤمنى را از برآوردن نيازش منع كند در حالى كه قدرت بر رفع احتياج مؤمن داشته باشد يا با كمك ديگرى بتواند رفع نياز مؤمن نمايد ، خداوند او را در قيامت سياه رو و كبود چشم ( كور ) نگاه مىدارد ، در حالى كه دو دستش به گردنش بسته ، پس گفته مىشود : اين خائنى است كه به خدا و رسول خيانت كرده . سپس امر مىشود او را به آتش دراندازد .
آرى ، گناه و معصيت و ساعات روز را به آلودگى پر كردن و به تعبير بعضى از روايات با ايّام دشمنى كردن ، سودى جز خوارى در دنيا و عذاب در آخرت ندارد .
اگر غرايز و شهوات را با احكام الهى مقيّد كنيم ، اگر تقوا را مهار هواى نفس قرار دهيم ، اگر به ياد خدا و روز قيامت باشيم ، ساعات عمر ما را خير و خوبى پر مىكند و در فرداى محشر به نتايج خوبىهاى خود بر اساس وعدهء الهى در قرآن خواهيم
هامش
( 1 ) - أعلام الدّين : 407 ؛ بحار الأنوار : 74 / 157 ، باب 7 ، حديث 128 ، با كمى اختلاف .
( 2 ) - أعلام الدّين : 404 ؛ ثواب الاعمال : 239 .