[ « 1 » الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ اللَّيْلَ وَ النَّهَارَ بِقُوَّتِهِ « 2 » وَ مَيَّزَ بَيْنَهُمَا بِقُدْرَتِهِ « 3 » وَ جَعَلَ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدّاً مَحْدُوداً وَ أَمَداً مَمْدُوداً « 4 » يُولِجُ كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا فِي صَاحِبِهِ وَ يُولِجُ صَاحِبَهُ فِيهِ بِتَقْدِيرٍ مِنْهُ لِلْعِبَادِ فِيمَا يَغْذُوهُمْ بِهِ وَ يُنْشِئُهُمْ عَلَيْهِ « 5 » فَخَلَقَ لَهُمُ اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فِيهِ مِنْ حَرَكَاتِ التَّعَبِ وَ نَهَضَاتِ النَّصَبِ وَ جَعَلَهُ لِبَاساً لِيَلْبَسُوا مِنْ رَاحَتِهِ وَ مَنَامِهِ فَيَكُونَ ذَلِكَ لَهُمْ جَمَاماً وَ قُوَّةً وَ لِيَنَالُوا بِهِ لَذَّةً وَ شَهْوَةً ]
سپاس مخصوص خداست ، كه شب و روز را به نيرويش آفريد و به قدرتش ميان آن دو جدايى ايجاد كرد و براى هر يك از آنها مرزى مشخص و زمانى گسترده قرار داد . هر كدام را در درون ديگرى وارد مىكند ، به سرنوشت و تقديرى كه از جانب او ، براى بندگان مقرّر شده ، تا آنان را به اين وسيله روزى رساند و رشد و پرورششان دهد . پس شب را براى بندگان آفريد ، تا در آن از حركات خستگىآور و برپا ايستادنهاى رنجزا بياسايند و آن را پوششى قرار داد تا از آسايش و خوابش بهرهمند شوند و نهايتاً از بركت نعمت شب ، پيمانهء وجودشان از نشاط و نيرو لبريز شود و به وسيلهء آن به لذّت و كام دل رسند .
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 10
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٠