و مىگويند : و همه ستايشها ويژهء خداست كه ما را به اين [ نعمت ها ] هدايت كرد ، و اگر خدا ما را هدايت نمىكرد هدايت نمىيافتيم ، مسلماً پيامبران پروردگارمان حق را به سوى ما آوردند ، و ندايشان مىدهند به پاداش اعمال شايستهاى كه همواره انجام مىداديد ، اين بهشت را به ارث برديد .
آرى ، آرامش حقيقى و جاويدان در سايهء نور هدايت و راهنماى الهى است . و بلاى حقيقى ، جدايى و گمراهى از راه سعادت و كمال است . از اين رو پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و معصومان هم از خداوند ، ماندگارى در هدايت را درخواست مىكردهاند ؛ زيرا كه او هادى مطلق است .
پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله فرمود :
قالَ اللَّهُ جَلَّ جَلالُهُ : عِبادى كُلُّكُمْ ضالٌّ إِلَّا مَنْ هَدَيْتُهُ وَ كُلُّكُمْ فَقِيرٌ إِلَّا مَنْ أَغْنَيْتُهُ ، وَ كُلُّكُمْ مُذْنِبٌ الَّا مَنْ عَصَمْتُهُ . « 1 »
خداوند جلّ جلاله فرمود : اى بندگان من ! همه شما گمراهيد ، مگر كسى كه من هدايتش كنم و همه شما نيازمنديد مگر كسى كه من توانگرش سازم و همه شما گنهكاريد ، مگر كسى كه من او را حفظ نمايم .
روايت شده است كه :
« داوود عليه السلام تنها به صحرا رفت . پس خداوند به او وحى فرمود : اى داود ! چه شده است كه تو را تنها مىبينم ؟ عرض كرد : معبودا ، شوق ديدار تو در جانم شدت گرفته و ميان من و خلق حايل گشته است . خداوند به او وحى فرمود :
به ميان مردم بازگرد ؛ زيرا اگر تو يك بندهء گريز پا را نزد من بياور ، تو را در لوح
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 5 / 198 ، باب 7 ، حديث 16 ؛ من لا يحضره الفقيه : 4 / 397 ، حديث 5848 .