بعضى از ملائكه پاهايى در سطوح پايين زمين دارند و گردنهايى بالاتر از مرتفعترين آسمانها ، اعضاى كالبدى گستردهتر از پهنهء صفحات جهان و دوشهايى همسان پايههاى عرش ؛ اين موجودات مقدّس در برابر عرش الهى از روى تعظيم چشم به پايين دوخته و در زير عرش حق به بالهاى خود پيچيدهاند .
ميان اين فرشتگان و كاينات پايينتر ، حجابى از عزّت ملكوتى و پردههايى از قدرت فوق طبيعى زده شده است ، آنان هرگز خدا را با تصوير و ترسيمهاى محدود كننده نمىپندارند و صفات ساختهها را به مقام شامخش نسبت نمىدهند و او را با تصوّر در جايگاهها محدود نمىسازند و با امثال و نظاير اشاره به ذات اقدسش نمىكنند » . « 1 » خطبهء نودويكم به ترتيب زير فرشتگان الهى را وصف مىنمايد :
« 1 - سپس خداوند پاك و منزّه براى اسكان در آسمانهايش و آبادى صفحهء اعلا از ملكوتش خلقى عالى و زيبا از فرشتگانش آفريد .
2 - فرشتگان در آسمانها مشغول انواع ذكر و تسبيح و تقديس هستند .
3 - فرشتگانى در پس پردهء عزّت و قدرت خداوندى و در حظيرههاى قدس و سراپردههاى مجد و عظمت قرار گرفته و مشغول عبادتند .
4 - انوار بسيار با عظمتى وجود دارد كه از رسيدن ديد چشمها به آن انوار چشمها خيره و مردود مىماند .
5 - خداوند بزرگ آن فرشتگان را در اشكال مختلف و اندازههاى متفاوت آفريد ( داراى بالها ) و آنان تسبيح گوى حقّند .
6 - آن فرشتگان هيچ چيزى از صنع الهى را كه در كارگاه آفرينش ظاهر گشته به خود نمىبندند و ادّعائى ندارند چيزى كه تنها خداوند آفرينندهء آن است به همراه خداوند آن را مىآفرينند ، بلكه آنان بندگان اكرام شدهء خداوندى و عامل به
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 1 .