[
ناخوشايندى كفر و فسوق و عصيان
] بيزارى از كسى يا چيزى در اثر آگاه شدن بر زيانها و زشتىها و بدىهاى آن پيدا مىشود ، بيزار كردن كسى را از چيزى به وسيلهء روشن كردن زيانها و زشتىها و بدىهاى آن است . قرآن در جملهء :
وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ » « 1 »
و كفر و بدكارى و نافرمانى را ناخوشايند شما ساخت .
مىگويد : خدا شما را از كفر و پرده درى و نافرمانى بيزار كرده است . بيزار كردن خدا مسلمانان را از كفر و فسوق و عصيان به وسيلهء نماياندن زيانها و شومىها و زشتىهاى آنان است .
معناى كفر و عصيان و فسوق
كفرْ ، انكار خدا و نعمتهاى اوست و صفتى است باطنى و از افعال قلبى ، اين صفت قلبى ريشهء كارهاى زشت و ناپسند مىباشد .
عصيان ، اعمّ از فسوق است ؛ زيرا فسوق اختصاص دارد به كسى كه مطيع بوده سپس از اطاعت دست برداشته و پرده درى كرده ، ولى عصيان اعمّ است و عاصى شامل كسى كه از آغاز نافرمان بوده و هيچ گونه تلبّسى به اطاعت پيدا نكرده مىشود .
هر يك از كفر و فسوق و عصيان ، با ايمان ضديّت دارند ؛ زيرا ايمان ، اعتقادى است در قلب كه موجب عمل در رفتار و گفتار باشد ، پس كفر با ايمان دشمن است ، فسوق با ايمان ضدّيّت دارد ، عصيان با ايمان سازگار نيست ، هر يك از اين سه
هامش
( 1 ) - حجرات ( 49 ) : 7 .