قرآن و نبوّت و امامت مىداند و اين همه را هرگز جداى از هم ندانسته بلكه اين مجموعه را دليل و راهنماى راه انسان به سوى سعادت همه جانبه معرّفى نموده است .
عقل همراه با علوم مادّى و معنوى قابليّت عجيبى براى رشد و كمال و رساندن انسان به خير دنيا و آخرت دارد ، هدايت عقل منهاى نبوّت هدايتى ناقص است و به هيچ عنوان تأمين كنندهء تمام نيازهاى بشر نيست .
عقل و نبوّت دو حجّت بزرگ الهى و دو چراغ فروزان در راه زندگى است كه اگر انسان در پرتو اين دو نور پرفروغ حركت كند به تمام واقعيّتها و حقايقى كه در عرصهء حيات محتاج به آن است خواهد رسيد .
انسان ، با قدرت عقل به درك واقعيّتها و حقايق مىرسد و شيرينى و استحكام حكمت و استدلال را مىيابد و با كمك اين نيروى پر قدرت الهى به برنامههاى خداوندى و به تمام حقايق آسمانى تسليم مىشود و از وجود وى منبعى عظيم براى عبادت ربّ و خدمت به خلق ساخته شده و به پيمودن راه سعادت و سلامت موفّق مىگردد .
عشق و محبّتى كه انبيا و اوليا ، امامان و عرفا از آن دم مىزنند و آن را محور واقعيّتها مىدانند ، محصول پيوستن عقل به نبوّت انبيا و وحدت عقل و وحى است .
آرى ، اگر عقل با كمك علم و وحى به كار گرفته شود و عالميان عالم متديّن شوند جهان زندگى و عرصه گاه حيات ، نمونهاى از بهشت عنبر سرشت آخرت خواهد شد و همگان در همهء جهات و شؤون فردى و خانوادگى و اجتماعى به حقوق خود قانع گشته ، از تجاوز به حقّ ديگران اگر چه كمتر از ذرّه باشد خوددارى خواهند كرد .
اگر علم و دين در مسير عقل قرار نگيرند ، اين عنصر گرانبها و مايهء سعادت از رشد و كمال مناسب برخوردار نخواهد شد و اگر به عمل تنها آراسته شود و جداى از دين
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 203
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٠٣