درياى بزرگ رابرآن اطلاق نموده بوده‌اند . دولتهايى كه روى كار مىآمدند درطول قرن‌ها ، به تبعيّت از بالا وپايين آمدن آب نيل وغلّه‌ها ومحصولاتى كه از ريف « 1 » آن به دست مىآمد ، پيوسته متّكى براين رودخانه بودند . وآنگاه كه مجراى رود نيل براى كشتيرانى مناسب گشت ، به عنوان راه اصلى ، جهت حمل و نقل كالا ومحصولات وجابجايى مسافران درداخل خود كشور ويابه بنادرى مانند اسكندريه ، دمياط ، رشيد وفرما تلقى مىشد ، « 2 » و در زمان طغيان ، هنگامى كه رود نيل زمينى را در بر مىگرفت ، نقل وانتقال بين روستاها جز از طريق قايقها وشناورهاى سبك ، ميسر نبود . بدين ترتيب ارتباط بين ساحل نيل - چنان كه امروزه نيز چنين است يا به وسيلهء كشتيهاى ويژه‌اى است كه ميان دوساحل درحركت است و يا از راه پلها كه درآن زمان جز كشتيهاى چسبيده به يكديگر نبودند ، اين كشتيها داراى پوششى از تخته‌هاى چوبين بودند كه مردم باوسايل واحشام خود از روى آنهاعبور مىكردند .