انديشه هاى اسلامى در بستر تاريخ (فارسى) — صفحة 183

2 - فرو رفتن لشكر سفيانى در بيداء حضرت على ( ع ) در اين زمينه مىفرمايد : مردى از خاندان من ، در سرزمين حرم قيام مىكند ، چون خبر ظهور وى به سفيانى مىرسد ، وى ، سپاهى از لشكريان خود را براى جنگ ، به سوى او مىفرستد ، ولى [ سپاه مهدى ] آنان را شكست مىدهد ، آن گاه خود سفيانى با لشكريان همراه ، به جنگ وى مىروند و چون از سرزمين بيداء مىگذرند ، در زمين فرو مىروند و جز يك نفر ، كه خبر آنان را مىآورد ، همگى هلاك مىشود . « 1 » 3 - خروج يمانى سردارى ( از دوستان اهل‌بيت ( ع ) ) از يمن قيام مىكند و مردم را به حق و عدل دعوت مىكند . خروج يمانى از نشانه‌هاى حتمى و متّصل به ظهور است . « 2 » امام صادق ( ع ) مىفرمايد : قيام خراسانى و سفيانى و يمانى ، در يك سال و در يك ماه و يك روز خواهد بود و در اين ميان ، هيچ پرچمى به اندازه پرچم يمانى ، دعوت به حق و هدايت نمىكند . « 3 » بنابراين ، خروج يمانى ، اجمالًا از نشانه‌هاى حتمى ظهور است هر چند جزئيات و چگونگى قيام وى روشن نيست . 4 - قتل « نفس زكيه » « نقس زكيه » ، از اولاد امام حسن مجتبى ( ع ) است كه در روايات ، گاهى از او به عنوان « نفس زكيه » و يا « سيد حسنى » ياد شده است . امام باقر ( ع ) ماجراى كشته شدن او را اين‌گونه بيان فرموده است : قائم ( عج ) به يارانش مىگويد : اى اصحاب من ! اهل مكه مرا نمىخواهند ، اما من كسى را به سوى آنان خواهم فرستاد تا حجت را بر آنان تمام كنم . پس مردى از ياران خود را فراخوانده و