هنر معماران و صنعتگران ايرانى به گچ برى ، كاشيكارى و . . . منحصر نبود . ساختن ظروف سفالين زيبا بخش مهمى از هنر ايران اسلامى را شامل مىشد . سفالگرى از كهن‌ترين زمان در ايران شناخته شده بود و ساكنان ايران زمين از دوره‌هاى پيش از تاريخ در فن سفال سازى مهارت بسيارى داشته‌اند . در عهد ساسانيان اين صنعت ترقى فوق العاده‌اى نمود و نمونه‌هاى زيبايى از ظروف سفالين از آن دوران در موزه‌ها ديده مىشود . « 1 » استاد مطهرى مىنويسد : صنعت سفالينه سازى در دوران هخامنشيان بسيار پيشرفته بود و در سلطنت ساسانيان ادامه يافت و بعد از غلبهء اعراب ( مسلمانان ) تكميل گرديد . « 2 » در ايران دوره اسلامى اين صنعت رواج مجدّدى يافت و به تدريج بر تكامل آن افزوده گشت . سفالگرى در زمان صفويان از نظر روش فنى تزئين چند رنگى به اوج خود رسيد كه كاسه‌ها و كوزه‌ها و گلدانهاى مزين به آب طلا و رنگهاى ديگر و يا داراى پوششى از لعاب سياه و فيروزه‌اى و آبى كم رنگ از آن جمله‌اند . « 3 » كشورهاى اسلامى در زمينهء هنر خصوصاً در رشتهء هنر سفال سازى تحت تأثير ايران بودند فقط گاهى از حيث نقش اختلاف كوچكى با ظروف ايران پيدا مىكردند . مثلًا ظروف سفالينى كه در اين تاريخ در قاهره ساخته شده بيشتر نقش انسان و حيوانات را نشان مىدهد . . . در حالى كه كوزه گران ايرانى به نقش عقاب و اسب سوار علاقه زيادترى نشان مىدهند . . . نفوذ هنر ( كاشى ) ايرانى تا نقاط بسيار دور همچون شمال آفريقا و اسپانيا مشهود گرديده است . « 4 »