بود . به مستمندان عنايت خاص داشت ، حتى به هنگام اقامهء نماز جماعت ، خود در ميان صفهاى نمازگزاران مىگشت و كمكهاى مردمى را براى نيازمندان جمع مىكرد . « 1 » وى با همهء مشاغل و تلاشهاى فراوان روزانه‌اى كه داشت براى تهجّد و شب‌زنده‌دارى اهميت زيادى قائل بود و نماز شبش ترك نمىشد و ديگران را نيز به مواظبت بر اين كار تشويق مىكرد . « 2 » آيةاللَّه كاشف‌الغطاء هر شب پس از فراغت از كارهاى روزانه به محاسبهء نفس خويش مىپرداخت و در اوج عظمت مرجعيّت عامّه گذشتهء خويش را به ياد مىآورد و خطاب به نفس خود مىگفت : در كوچكى تو را « جُعَيْفِرْ » ( جعفر كوچولو ) مىگفتند ، سپس « جعفر » شدى ، و پس از آن « شيخ جعفر » و سپس « شيخ على الاطلاق » ناميده شدى . پس تا كى خدا را نافرمانى مىكنى و شكر اين نعمت را بجا نمىآورى ؟ « 3 »