از جمله رويدادهاى مهمّ و بىسابقه در تاريخ امامت شيعه ، موضوع غيبت حضرت مهدى ( عج ) از ديده‌ها است . امام از آغاز تولّد در خانهء پدرى در سامرّا ، مخفيانه زندگى مىكرد . تا زمانى كه پدر بزرگوارش زنده بود ، تنها ياران خاص آن حضرت ، توفيق شرفيابى به محضر حضرت مهدى ( عج ) و زيارت چهره نورانىاش را پيدا مىكردند . پس از عهده‌دارى امامت كه جستجوى حكومت از آن حضرت ابعاد گسترده‌ترى پيدا كرد ، زندگى پنهانى آن گرامى وارد مرحله جديدى شد و جز چند نفر كه به نوبت سمت نيابت خاص آن گرامى را برعهده داشتند ، كسى ايشان را نمىديد . بدين ترتيب تاريخ امامت با بحران جديدى روبه‌رو شد و اراده حق بر اين تعلق گرفت كه آخرين جانشين رسول خدا صلى الله عليه و آله تا آن زمان كه خدا بخواهد از ديده‌ها پنهان شود . مسأله غيبت در تاريخ زندگى امّت‌هاى پيشين در ارتباط با انبياء و جانشينان آنان وجود داشته است . در پاره‌اى روايات از مسأله غيبت رهبران الهى به‌عنوان يك سنّت پروردگار ، ياد شده كه در ميان تمامى امّت‌ها رخ داده است . امام باقر عليه السلام مىفرمود : سوگند به خدا مسأله غيبت ، سنّت الهى است كه مو به مو اجرا خواهد شد و هر آنچه كه در ميان امّت‌هاى پيشين روى داده ، ناگزير در ميان شما نيز روى خواهد داد . و اگر شما يكنواخت مىزيستيد ، بر غير سنّت پيشينيان خود مشى كرده بوديد . « 1 » در ميان انبياء ، نخستين غيبت ، مربوط به حضرت ادريس است كه به خاطر درگيرى با