تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — صفحة 285

مهتدى نيز - به‌رغم زهد نمايى و برپايى قبّة المظالم به‌منظور مبارزه با بيدادگرى و گسترش عدالت - از پيشگامان بيدادگرى و اجحاف نسبت به خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله بود . بزرگ‌ترين ستم وى ، غصب مقام خلافت و ايجاد تنگنا براى خليفهء واقعى رسول‌اللّه صلى الله عليه و آله بود . وى براى تثبيت پايه‌هاى حكومت غاصبانهء خود امام عسكرى عليه السلام را به زندان افكند . محمد بن اسماعيل علوى مىگويد : امام حسن عليه السلام به على بن اوتامش ( يكى از سران ترك ) سپرده شد تا او را به زندان بيفكند . يك‌روز بيشتر از اقامت امام نزد وى نگذشت كه درمقابل شخصيّت الهى آن حضرت سر فرود آورد و آن چنان مبهوت عظمتش شده بود كه همواره در برابرش سر به زير بود و چون از او جدا شد ، از بهترين و بصيرترين افراد نسبت به آن حضرت گرديد . « 1 » براساس روايتى ديگر ، زمانى كه امام در زندان صالح بن وصيف بود ، از وى خواسته شد بر آن گرامى سخت بگيرد ؛ ولى او به ناتوانى و درماندگى خود در برخورد با آن حضرت اعتراف كرد و با ناراحتى و خشم گفت : « من با او چگونه برخورد كنم ؟ دو نفر از شرورترين افراد را بر او گماردم ؛ ولى آنان در عبادت و نماز به مقامى و الا رسيدند ، چندان كه بر آستانش سر مىسايند » « 2 » . در اين دو روايت ، گرچه از خليفه‌اى كه فرمان زندانى شدن امام را داده نام برده نشده است ؛ ولى احتمال قوى مىرود كه مهتدى باشد ؛ زيرا صالح بن وصيف گردانندهء حكومت او بود ، « 3 » علاوه بر آن كه صالح بن وصيف پيش از روى كار آمدن معتمد به دست عوامل موسى بن بغا كشته شد . « 4 » ابوهاشم جعفرى مىگويد : همراه امام حسن عسكرى عليه السلام در زندان مهتدى بودم . امام رو به من كرد و فرمود : خداوند امشب عمر او را تمام مىكند . چون صبح شد ، تركان بر او هجوم برده ، وى را كشتند . « 5 »