تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — صفحة 284

برداشتن به دعا و اعلام بيزارى چاره‌اى نداشت ، « 1 » براى جلب افكار عمومى ، روشى همچون روش عمر بن عبدالعزيز در پيش گرفت ، تظاهر به پارسايى مىكرد ، به اجراى فريضه امر به معروف و نهى از منكر اهتمام داشت ، شرابخوارى و غنا را منع كرد و از فحشا جلوگيرى نمود . « 2 » در پيش گرفتن اين سياست نه تنها سودى برايش نداشت ، بلكه موجب شد تا درباريان و دولتمردان نيز كه همه چيز را براى خود مىخواستند بر او خشم بگيرند و به حكومتش خاتمه دهند . سران ترك پس از آن با احمد بن متوكل ملقب به معتمد بيعت كردند . وضع وى در اداره مملكت بدتر از خليفگان پيشين بود ؛ چه آن كه در دوره او علاوه بر ترك‌ها برادرش موفق نيز بر او چيره گشت و تمامى امور را در دست گرفت . « 3 » موضع مشترك خلفاى ياد شده ، دشمنى سرسخت و كينه‌توزانه با بيت امامت و شخص امام عسكرى عليه السلام بود . آنان با اطلاعاتى كه درباره فرزند آن حضرت داشتند و مىدانستند مهدى موعود از نسل او خواهد بود ، همواره او را تحت نظر داشته مورد اذيّت و آزار قرار مىدادند . معتزّامام عسكرى عليه السلام و شمارى از ياران آن حضرت را به زندان افكند . « 4 » و بنابر نقل ابن شهر آشوب ، حضرت را به سعيد حاجب سپرد تا او را به كوفه ببرد و در بين راه بدور از چشم مردم به شهادت برساند كه اجل مهلتش نداد و سه روز بعد ، از خلافت بر كنار و كشته شد . « 5 »