امام رضا ( ع ) - به مقتضاى آنچه كه در درس گذشته گفتيم و نيز روايات فراوان ديگرى كه در مجموعه‌هاى حديثى آمده است - به همهء علوم و دانشهاى بشرى ، از گذشته و حال و آينده عالم بود و دانش آن حضرت به احكام الهى و معارف دينى و تفسير و تأويل آيات قرآن محدود نمىشد . از امام صادق ( ع ) در روايتى نقل شده است : « انَّ عِنْدَنا عِلْمَ ما كانَ وَ عِلْمَ ما هُوَ كائِنٌ الى انْ تَقُومَ السَّاعَةُ » « 1 » بتحقيق ، علم گذشته و علم آينده تا زمان بر پايى قيامت ، نزد ماست . اين بيان ، فراگير است و همهء رشته‌هاى علوم را مىگيرد . برخوردارى امامان ( ع ) از چنين دانش گسترده‌اى لازمهء امامت و رهبرى آن بزرگواران است . امام صادق ( ع ) در سخنى فرمود : « اللَّهُ اجَلُّ وَ اعَزُّ وَ اكْرَمُ مِن‌ْان‌ْيَفْرِضَ طاعَةَ عَبْدٍ يَحْجُبُ عَنْهُ عِلْمَ سَمائِه وَ ارْضِه » « 2 » خداوند ، بزرگتر ، عزيزتر و گرامىتر از آن است كه طاعت و پيروى از بنده‌اى را ( بر ديگر بندگانش ) واجب كند ، ولى ( درهاى ) دانش آسمان و زمينش را بر روى او ببندد . اينك جلوه‌هايى از دانش گستردهء امام رضا ( ع ) .