بدون شك رخداد سقيفه يك انحراف و بلكه توطئه بود و همهء مسلمانان به ويژه دوستان اهل بيت ( ع ) و خواصّ ياران به عنوان يك تكليف الهى موظّف بودند در برابر اين انحراف و توطئه بايستند و از امام زمان خويش دفاع كنند . اگر مسلمانان ، به ويژه خواصّ طرفدار حق به وظيفهء دينى خود عمل مىكردند ، گروهى قدرت طلب اين چنين گستاخانه به حريم ولايت تجاوز نمىكردند . دوستان نه تنها به موقع به تكليف الهى خويش عمل نكردند ، بلكه وقتى دختر پيامبر ( ص ) و اميرمؤمنان ( ع ) براى يارى خواهى ، شبانه به درِ خانهء آنان مىرفتند ، عذر مىآوردند كه كار بيعت ما با فلانى تمام شده و چنانچه شما پيش از او از ما بيعت مىخواستيد ، ما اجابت مىكرديم . حضرت زهرا ( س ) در پاسخ آنان فرمود : ابوالحسن آنچه را سزاوار بود انجام داد . آنان نيز كارى كردند كه خداوند از ايشان باز خواست خواهد كرد . « 1 » و طبق نقلى ديگر حضرت فاطمه ( س ) فرمود : آيا پدرم در روز غدير خم جاى عذر براى كسى باقى گذاشت ! ؟ « 2 » حضرت فاطمه ( س ) در برابر اين نامهربانيها و بى وفاييها چاره‌اى جز صبر و بردبارى نداشت ؛ همان شيوه‌اى كه همسرش على ( ع ) در پيش گرفته بود ؛ چنان كه در خطبهء خود در برابر متجاوزان به حريم امامت فرمود : نَصْبِرُ مِنْكُمْ عَلى مِثْلِ حَزِّ المُدى و وَخْزِ السِّنان فِى الْحِشا . « 3 »