در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 121

نمىبرد ؛ بلكه محتواى خطبه همه‌اش در محكوميت و رسوايى گردانندگان سقيفه ، عظمت و رنجهاى پيامبر ( ص ) ، وصايت و فضائل على ( ع ) ، تكريم و تحريك انصار و آگاهى بخشى و هشدار به مردم است . ده روز پس از رحلت رسول خدا ( ص ) و در حالى كه زهرا ( س ) با پهلوى شكسته در بستر بيمارى آرميده بود ، خبر آوردند كه فدك از دست رفت و مأموران حكومت به دستور خليفه ، كارگزاران او را از فدك اخراج كرده و آن را به تصرف خويش در آورده‌اند . « 1 » فاطمه ( س ) كه مىديد اين تجاوز آشكار - و توأم با ناديده گرفتن بسيارى از احكام اسلام - جامعهء اسلامى را گرفتار انحرافى شديد از تعاليم اسلام و سنت پيامبر ( ص ) و بازگشت به جاهليت مىكند و از سوى ديگر ، مقدمه‌اى است براى خانه‌نشين كردن اميرمؤمنان ( ع ) و محاصرهء اقتصادى ياران جانباز آن حضرت ، به دفاع از حق خويش در مقابل غاصبان فدك پرداخت و با تمام وجودش خواستار باز پس دادن اين حق مغصوب شد . بانوى اسلام براى گرفتن حق خود از دو راه وارد شد : نخست از طريق مالكيت فدك و هديهء رسول خدا ( ص ) به او ، و ديگرى از راه ارث . خليفه با بهانه‌هاى واهى و جعل اين حديث كه پيامبر فرموده است : « ما پيامبران ارثى از خود باقى نمىگذاريم » ، از پاسخ‌گويى به استدلالهاى منطقى فاطمه ( س ) طفره رفت و بدين ترتيب فدك را همچون خود حكومت ، غصب و دست اهل بيت ( ع ) را از يك پشتوانهء مالى ، كوتاه كرد تا آنان نتوانند در مقابل حكومت ايستادگى كنند . دختر رسول خدا ( ص ) پس از رويارويى با بهانه تراشيهاى خليفه و يأس از باز پس گرفتن حق خود ، براى روشن شدن افكار عمومى و اعلام موضع اهل