در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 119

بيدار كند . آن گرامى همراه حضرت على ( ع ) و فرزندانش امام حسن و امام حسين - عليهما السلام - شبانه به منازل و مجالس انصار و مهاجران مىرفت و آنان را به مبارزه با باطل و جانبدارى از جبههء حق دعوت مىكرد و مىفرمود : اى مهاجران و انصار ! خدا را يارى كنيد . من دختر پيامبر شما هستم و شما با رسول خدا ( ص ) بيعت كرديد كه از او و فرزندانش در برابر يورش دشمنان دفاع كنيد ، همان گونه كه از خود و فرزندان خود دفاع مىكنيد . پس بر سر پيمان با رسول خدا ( ص ) استوار بمانيد . « 1 » حضرت زهرا ( س ) گاهى آنان را به ياد واقعهء غدير مىانداخت و مىفرمود : آيا سخن رسول خدا ( ص ) را در روز غدير فراموش كرده‌ايد كه فرمود : « مَن كُنتُ مَولاه فَعلىٌ مَولاه » يا گفتار او را كه فرمود : « انتَ مِنّى بِمَنزِلةِ هارونَ مِن مُوسى » . « 2 » و زمانى كه براى عذر تقصير نزد آن حضرت آمده و گفتند : « اگر ابوالحسن هم زودتر آمده بود با او بيعت مىكرديم . » بر آشفت و بر سرشان فرياد بر آورد : « الَيْكُم عَنّى فَلا عُذْرَ بَعدَ تَعذيرِكُمْ وَ لا امْرَ بَعدَ تَقصيرِكُمْ ؛ « 3 » از نزد من برويد ! ديگر ، پس از كوتاهى كردن و عذر تراشيهاى دروغين ، عذرى پذيرفته نمىشود و پس از كوتاهى و بى تفاوتى ، امرى وجود نخواهد داشت . » پيش از آن هم گفته بود : « هَل تَرَكَ ابى يَوْمَ غَدير خُمٍّ لَاحَدٍ عُذْراً « 4 » ؛ آيا پدرم پس از رخداد غدير خم براى كسى عذرى باقى گذاشته است ؟ » ج . جانبازى و فداكارى : با ورود گردانندگان سقيفه به مرحلهء جديدى از مبارزه با مقام ولايت و فرا خوانى اجبارى امير مؤمنان ( ع ) به بيعت و مقاومت آن