در اسلام ، حاكميت حق مخصوص خداوند است و كسى بدون اذن و اجازهء او حق حاكميت ندارد . اوست كه مىتواند كسى را به عنوان حاكم تعيين كند . قرآن‌كريم مىفرمايد : انِ الْحُكْمُ الاّ لِلَّهِ « 1 » حكومت و فرمانروايى جز براى خدا نيست . أَلا لَهُ الْحُكْمُ وَ هُوَ اسْرَعُ الْحاسِبينَ « 2 » همانا حكم از آن اوست و او سريعترين حسابگران است . هدايت جهان با حكمت و قدرت الهى يكى از تعاليم توحيدى است و دراين راستا هدايت انسان و جامعهء انسانى توسط انبياى الهى صورت مىگيرد ، هدايت و رهبرى صحيح انسان به دليل پيچيدگى او و جهانى كه در آن زندگىمىكند ، جز ازطريق الهى امكان پذيرنيست و تنها برگزيدگان الهى مىتوانند انسان را بطور حكيمانه به سعادت حقيقى برسانند . « 3 » در قرآن به اعطاى حكم از طرف خداوند به پيامبران تصريح شده « 4 » و به مؤمنان تكليف شده است كه از خداوند و پيامبر ( ص ) و اولى الامر اطاعت كنند . « 5 » رهبرى سياسى و اطاعت از اولى الامر در اسلام ، چنان داراى اهميّت است كه ملاك صحت رفتار و عبادات انسان بوده و آن كس كه در حكومت باطل زندگى مىكند و فرمان ستمگر را مىبرد ، اعمالش بيهوده و بىارزش است . امام باقر ( ع ) مىفرمايد :