در اسلام هيچ گونه تحميل عقيده‌اى از سوى امت اسلام به ملتهاى ديگر وجود ندارد تا زمينه‌اى براى ايجاد تشنج و درگيرى باشد و بطور كلى ، عقيده با اكراه قابل تحميل نيست . « لا اكْراهَ فِى الدّين » « 1 » هيچ جاى اكراهى در دين نيست . « وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ لامَنَ مَنْ فِى اْلَارْضِ كُلُّهُمْ جَميعاً افَانْتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّى يَكُونُوا مُؤْمِنينَ » « 2 » اگر پروردگارت مىخواست همه آنهايى كه در زمين زندگى مىكنند ، يكسره ايمان مىآوردند ، اينك آيا تو بر مردم فشار مىآورى تا با بى ميلى مؤمن شوند .

يكى از رسالتهاى مهم حكومت‌اسلامى ، معرفى دين حق ( ما عَلىَ الرَّسُولِ الَّا الْبَلاغُ ) است و در اين راه شيوه‌هاى مسالمت‌آميز ارائه شده است ؛ چنان كه قرآن مىفرمايد : « ادْعُ الى سَبيلِ رَبِّك‌َبِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتى هِى احْسَنُ » « 3 » با حكمت و با اندرز نيكو ( مردم را ) به پروردگارت فرا خوان و به شيوه‌اى كه بهتر است ، با آنان بحث و گفتگو كن . « وَ مَنْ احْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا الَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صالِحاً » « 4 » و چه‌كسى خوش گفتارتر است از آن كس كه به سوى خدا دعوت‌كند و عمل‌صالح انجام دهد ؟ همچنين دربارهء شيوهء بحث و گفتگو با مردم ساير اديان مىفرمايد :