مظاهر تبرّى
اينك به برخى از نشانههاى عملى تبرّى از دشمنان دين مىپردازيم :
1 . لعن كفّار
لعن افراد كافر و فاسق نشانهء برائت از آنها است و اين موضوع به زمان خاصّى محدود نمىشود ، حتى پس از مرگ هم مىتوان بر كافران لعن كرد و از آنان تبرّى جست تا براى افراد زنده درس باشد و اين حقيقت را دريابند كه كفر پيوسته با لعن مردم و دورى از خدا همراه است .
انَّ الَّذينَ كَفَروا وماتوا وهُم كُفّارٌ اولئِكَ عَلَيهِم لَعنَةُ اللَّهِ والمَلكَةِ والنّاسِ اجمَعين . ( بقره : 161 )
آنان كه كافر گشتند و در حال كفر مردند ، لعنت خدا و فرشتگان و همهء مردم بر آنان باد .
جصّاص از فقهاى اهل سنّت در ذيل اين آيه مىنويسد :
لعن كافر لازم است ، چه در حال زنده و چه پس از مرگ ؛ زيرا گر چه با مرگ ، تكليف از او ساقط مىشود ، ولى هرگز موجب سقوط اعلان برائت نمىگردد و همچنين پس از ديوانه شدن كافران نبايد جنون مجوّز مدح آنها و دلسوزى بر آنان باشد . « 1 »
2 . دورى از تقليد و تشبّه
اسلام به استقلال جامعهء اسلامى چنان اهميّت مىدهد كه راضى نيست اندك آسيبى به آن وارد شود . از اين رهگذر با هر عاملى كه به ضرر اين انگيزهء اسلامى باشد مبارزه مىكند ، حتى مسلمانان را از تقليد و تشبّه به دشمنان ، چه در لباس پوشيدن چه در تهيهء نوع غذا باز داشته و توصيه مىكند كه رنگ خدايى به خود بگيرند و چه رنگى بهتر از رنگ الهى :
صِبغَةَ اللَّهِ ومَن احسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبغَةً . ( بقره : 138 )
امام صادق از پيامبر اكرم ( ص ) چنين نقل مىكند :
لا تَلْبَسُوا لَباسَ اعْدائى وَ لاتَطْعَمُوا مَطاعِمَ اعْدائى وَ لاتَسْلُكُوا مَسالِكَ اعْدائى فَتَكُونُوا اعْدائى كَما هُمْ اعْدائى . « 2 »
هامش
( 1 ) . احكام القرآن ، ج 1 ، ص 125 .
( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 17 ، ص 290 .