تولى و تبرى در قرآن (فارسى) — صفحة 81

خداوند با در نظر گرفتن اين حسّ كه در سرشت انسان نهاده است ، نه تنها خواستهء حضرت زكريا ( ع ) را در مورد داشتن فرزند مىپذيرد ، بلكه نام نيكو و بىسابقه هم براى او بر مىگزيند : يا زَكَريّا انّا نُبَشّرُكَ بِغُلمٍ اسمُهُ يَحيى لَم نَجعَل لَهُ مِن قَبلُ سَميّاً . ( مريم : 7 ) اى زكريا ! ما مژدهء پسرى را به تو مىدهيم كه نامش يحيى است ، پيش از اين ، كسى را بدين نام قرار نداده‌ايم . با دقت در آيه ، روشن مىشود كه : - خداوند نام حضرت يحيى را خودش برگزيده و به پدر و مادرش واگذار نكرده است . « 1 » - نامش بىسابقه بوده و تا آن روز كسى همنام وى نبوده است و اين نشان دهندهء شخصيّت اوست . « 2 » بهترين نامها با توجه به آنچه كه گفتيم ، بهترين نامها ، نامهايى هستند كه پيشوايان دينى ما با آنها خوانده مىشدند و برگزيدن آنها را بر فرزندان شيعيان سفارش مىكردند و همنام بودن با معصومين ( ع ) را نشانهء محبّت به اهل بيت ( ع ) مىدانستند . مردى به امام صادق ( ع ) گفت : ما فرزندانمان را به نام شما و پدرانتان نامگذارى مىكنيم ، آيا اين كار براى ما فايده و پاداشى دارد ؟ فرمود : آرى به خدا قسم ، مگر دين چيزى جز دوستى و دشمنى است . « 3 » سپس حضرت اين آيه را خواند : ان كُنتُم تُحِبّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعونى يُحبِبكُمُ اللَّهُ ويَغفِر لَكُم ذُنوبَكُم . ( آل عمران : 31 ) اگر خدا را دوست مىداريد از من تبعيّت كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشد . امام ( ع ) با اين آيه استدلال كرد كه نام يكى از اهل بيت ( ع ) را به فرزند نهادن نوعى تبعيّت از پيامبر ( ص ) محسوب مىشود و اجر معنوى هم به دنبال دارد .