تا انسان مىتواند ايستاده نماز بخواند ، نبايد بنشيند ، مثلًا كسى كه در موقع ايستادن ، بدنش حركت مىكند يا مجبور است به چيزى تكيه دهد ، يا بدنش را كج كند ، يا خم شود يا پاها را بيشتر از معمول گشاد بگذارد ، بايد به هرطور كه مىتواند ايستاده نماز بخواند . ولى اگر به هيچ قسم حتى مثل حال ركوع هم نتواند بايستد ، بايد راست بنشيند و نشسته نماز بخواند . « 1 » كسى كه مىتواند بايستد اگر بترسد كه به واسطهء ايستادن مريض شود يا ضررى به او برسد ، مىتواند نشسته نماز بخواند و اگر از نشستن هم بترسد ، مىتواند خوابيده نماز بخواند . « 2 »

كسى كه نشسته ركوع مىكند ، بايد به قدرى خم شود كه صورتش مقابل زانوها برسد و بهتر است به قدرى خم شود كه صورت نزديك جاى سجده برسد . « 3 » كسى كه مىتواند ايستاده نماز بخواند اگر در حال ايستاده يا نشسته نتواند ركوع كند ، بايد ايستاده نماز بخواند و براى ركوع با سر اشاره كند و اگر نتواند اشاره كند ، بايد به نيت ركوع چشمها را ، هم بگذارد و ذكر آن را بگويد و به نيت برخاست از ركوع ، چشمها را باز كند و اگر از اين هم عاجز است بايد در قلب ، نيت ركوع كند و ذكر آن را بگويد . « 4 »

در سجده بايد كف دست را بر زمين بگذارد ولى در حال ناچارى پشت دست هم مانعى ندارد ، و اگر پشت دست ممكن نباشد ، بايد مچ دست را بگذارد ، و چنانچه آن را هم نتواند ، بايد تا آرنج هر جا را كه مىتواند بر زمين بگذارد و اگر آن هم ممكن نيست ، گذاشتن بازو كافى است . « 5 » كسى كه مقدارى از شست پايش بريده ، بايد بقيّهء آن را به زمين بگذارد ، و اگر چيزى از آن نمانده يا اگر مانده خيلى كوتاه است بايد بقيّهء انگشتان را بگذارد و اگر هيچ انگشت ندارد ، بايد هر مقدارى از پا باقى مانده به زمين بگذارد . « 6 »