سيماى يهود در قرآن (فارسى) — صفحة 133

شأن نزول : مسلمانان بعد از هجرت از دو ناحيه مورد اذيت و آزار بودند ؛ از يك طرف مشركان به خانه و اموال آنها در مكه هجوم برده ، بستگان آنان را با زبان و رفتار ناشايست خود مىآزردند و از سوى ديگر در مدينه از بدگويى و زخم زبان يهوديان در امان نبودند ، مخصوصاً افرادى مثل كعب بن اشرف يهودى كه شاعرى بدزبان بود ، با كينه‌توزى اشعارى را سروده و پيامبر و مسلمانان را مورد تمسخر و رنجش روحى قرار مىدادند ، حتى متعرض زنان و دختران مسلمان شده ؛ آنان را موضوع غزل‌هاى ياوه و عشقبازى خود قرار مىدادند تا جايى كه پيامبر ( ص ) به ناچار دستور قتل اين مفسد بىآبرو را صادر كرد و آيه شريفه در رابطه با اين اذيت و آزارها نازل شد . « 1 » برداشت‌ها 1 - اين آيه هم بار ديگر جهت‌گيرى واحد و جبههء مشترك مشركين و يهود عليه مسلمانان را مطرح مىكند و با اينكه از نظر زمانى ، آزار يهود بعد از مشركين ( و مربوط به بعد از هجرت و استقرار مسلمانان در مدينه ) بود ، اما اينجا هم يهود قبل از مشركين ذكر شده ، زيرا اذيت و آزار آنها شديدتر و براى مسلمانان دشوارتر و در عين حال غير منتظرانه‌تر بود .