در بازگشت رزمندگان از صفين ، امام على ( ع ) از يك مرد كوفى پرسيد : مردم دربارهء جنگ و جريان صلح چه مى گويند ؟ او گفت : مىگويند على ( ع ) جمعى داشت كه آنها را با اين عمل خود متفرق ساخت و اگر بابقيّه پيروانش كه فريب حيله معاويه وعمر وعاص را نخورده بودند مى جنگيد كه پيروز مى شدند و يا شهيد ، بهتر بود . حضرت فرمود : من آنان را متفرّق نساختم آنان خود متفرّق شدند . « 2 » امّا اينكه گفتند : « چه مى شد اگر ( فقط ) با گروهى فرمانبردار به پيكار آن كس كه از او نافرمانى كرده بود مى رفت تابراو پيروز شود يانابود گردد ، و در آن صورت رفتارش دور انديشانه بود » به خدا سوگند كه اين نظر و رأى از ديدهء من پنهان نبود ، هر چند آغوش من در گسيختن از دنياى گوارا و پذيرفتن مرگ بر خويشتن بسيار گشاده است و كاملًا آماده بوده ام و هستم ، ولى وقتى آهنگ پيكار با آن قوم ، كردم ، بدين دو ( حسن و حسين ) نگريستم كه داوطلب رفتن به جنگ بودند و از من سبقت گرفته بودند و نيز بدين دو يعنى عبدالله بن جعفر و محمدبن على نگريستم كه در جلوى من براى جنگ آماده بودند و دريافتم كه اگر اين دو حسن و حسين ( ع ) نابود شوند ، نسل رسول خدا ( ص ) از اين امت گسيخته مى